حکایت غریبی است همزمانی یکصدویکمین سال نهضت مشروطه با آغاز سومین سال فعالیت دولت نهم و چه غم انگیز است در پاسداشت سالگرد مشروطه که جنبشی آزادی خواه و عدالت طلب بود باید نگران جان انسانهایی باشیم که به جرم داشتن تفکر آزادی خواهی در اسارت باشند

و غم انگیز تر آنکه دولت در آغاز سومین سال فعالیت خود جزء ناقضین اصلی حقوق شهروندی محسوب می شود چه آنکه در تفکر مشروطیت دولت حافظ حقوق ملت محسوب می شد و حقوق ملت که در اصول هشتم تا بیست و پنجم متمم قانون اساسی گنجانده شد پایه مناسبی برای تدوین قانون اساسی کنونی ایران شناخته گردید ولی امروز باید در حالی یکصدو یکمین سال مشروطه را ارج بنهیم که روح شیخ فضل الله نوری در کالبد دولتمردان نهم قرار گرفته و درفش آزادی ستیزی را برافراشته کرده و عوام فریبانه گلو می درند که دولت عدالت گستریم و چه گستاخانه از آزادی مطلق در کشور دم می زنند. بی شک اینگونه نادیده گرفتن حقوق شهروندی و برپا کردن چوبه اعدام آیا جزء درماندگی دولت دلیل دیگری می تواند داشته باشد ؟امروز هرگونه اتفاقی برای دانشجویان دربند رخ دهد مسئولیتش مستقیما برعهده مقامات ارشد کشور است و می بایست به افکار عمومی پاسخگو باشند .یادمان نرفته سال گذشته در چنین روز هایی اکبر محمدی در زندان اوین بر اثر اعتصاب غذا جان خود را از دست داد و اکنون خانواده مجید توکلی نگران از تکرار چنین پروژه ای برای فرزندشان هستند اما آنچه که مسلم است به رغم تمامی این مظالم باید بر این باور بود که بهار استبداد و خودکامگی نیز خزانی در پی خواهد داشت.